چرا فکر میکنی ، زندگی سیزده بدر است، نه عزیزم ، زندگی سیزده بدر نیست .خدا موجودی مثل انسان را تنها برای سیزده بدر نیافریده. نه، هرگز، انسان برای ابدیت ساخته شده. زندگی فقط این چند صباح نیست.
زندگی بر زمین فقط یک امتحان است. قسمت اعظم زندگی ما بیشتر آنطرف مرگ- یعنی در ابدیت- سپری خواهد شد زندگی بر زمین. آزمایشی است برای زندگی در ابدیت. اینجا تمرین آمادگی قبل از بازی اصلی و گرم کردن بدن قبل از مسابقه است. این زندگی آمادگی ای است برای زندگی بعدی ما. اگر صد سال نیز بر زمین زندگی کنیم، بازهم زندگی جاودانی خود را در ابدیت خواهیم گذرانید. کتاب مقدس می فرماید خدا ابدیت را در دل انسانها نهاده . (جامعه 11:3)
چون خدا ما را بصورت خود آفریده تا برای ابدیت زندگی کنیم . اگرچه ما می دانیم که همه بالاخره میمیریم، اما مرگ همیشه غیرطبیعی به نظر می آید. یک روز قلب ما از کار خواهد افتاد و آن زمان لحظه پایان وقت ما بر زمین خواهد بود، اما مسلما پایان واقعی ما نخواهد بود. بدن زمینی ما فقط اقامتگاه موقتی روح ما می باشد.
کتاب مقدس بدن زمینی ما را یک خیمه یا چادر می خواند، اما به بدن آیندهء ما بعنوان یک خانه اشاره می کند. کتاب مقدس می فرماید: زیرا می دانیم وقتی این خیمه که اکنون در آن زندگی می کنیم فرو ریزد، یعنی وقتی بمیریم و این بدنهای خاکی را ترک گوییم، در آسمان خانه ها یعنی بدنهایی جاودانی خواهیم داشت که بدست خدا برای ما ساخته شده است، نه بدست انسان.(دوم قرنتیان1:5)
در زمین امکان انتخابهای گوناگون داریم، اما در ابدیت تنها دو انتخاب به ما عرضه می کند: بهشت یا جهنم رابطه ما با خدا بر زمین تعیین کننده رابطه ما با او در ابدیت خواهد بود. اگر یاد بگیریم که عیسی مسیح، پسر خدا را محبت کنیم و به او اعتماد داشته باشیم، آنگاه دعوت خواهیم شد که ابدیت را با او سپری کنیم. اما اگر محبت، بخشش و نجات او را رد کنیم ، ابدیت را جدا از خدا خواهیم گذرانید . متأسفانه بسیاری از مردم ابدیت را بدون خدا خواهند گذرانید چون آنها زندگی بدون خدا را اینجا بر زمین برگزیدند. اگراین را درک کنیم که زندگی فقط یک آمادگی برای ابدیت است، آنوقت طور دیگری زندگی خواهیم کرد. و زندگی را در روشنایی ابدیت شروع خواهیم کرد .
آنوقت بسیاری از فعالیتها و هدفها و حتی مشکلات، ناچیز، و کم اهمیت و بی ارزش بنظر خواهد آمد. هر چه زندگی ما به خدا نزدیکتر شود، مسائل ما کوچک خواهند بود. وقتی در نور ابدیت زندگی کنیم، ارزشهای ما تغییر خواهند کرد و وقت و پول خود را حکیمانه تر صرف خواهیم کرد.
پولس رسول فرمود: اما اکنون همه این امتیازات را که روزگاری برایم بسیار با ارزش بود، دور ریخته ام، تا بتوانم ایمان و امیدم را به مسیح ببندم. (فیلیپیان7:3)
مرگ پایان زندگی ما نیست! بلکه انتقال ما به ابدیت است. و نتایج آنچه بر زمین انجام می دهیم ، خواهیم دید. ما باید رؤیای ابدیت را در قلبتان نگه داریم . وبا آن زندگی کنیم . چون قسمت دیدنی کوه یخی را می بینم اما در ابدیت بقیه آن را که زیر سطح آن قرار دارد خواهم دید. زندگی در ابدیت با خدا چگونه خواهد بود؟
مغز ما قادر به درک عظمت و بزرگی آسمان نخواهد بود. مثل توضیح دادن اینترنت به یک مورچه. این کار کاملا بی فایده است. هنوز کلماتی یافت نشده که بتواند معنای تجربه ابدیت را بیان کند.
کتاب مقدس می فرماید: آنچه را هیچ چشمی ندیده، هیچ گوشی نشنیده، و به هیچ اندیشه ای نرسیده، خدا برای دوستداران خود مهیا کرده است. (اول قرنتیان9:2)
اما خدا پرتوهایی از ابدیت را در کلامش به ما نشان داده است. ما این را می دانیم که هم اکنون خدا برای ما خانه ای آماده می کند. در آسمان با افرادی که ایماندار و دوستان ما هستند روبرو خواهیم شد و از هر درد و رنج آزاد خواهیم بود و کاری به ما سپرده خواهد شد که ما علاقمند به انجام دادن آن هستیم. ما روی ابرها در گوشه ای دراز نخواهیم کشید تا نوازش چنگ قدیسینی که دور سرشان هاله نور است نظاره گر باشیم! بلکه از رابطه دائمی با خدا لذت خواهیم برد و او نیز از حضور ما برای مدتی ابدی و بی پایان لذت خواهد برد. یک روز عیسی خواهد گفت: بیائید، ای برکت یافتگان از پدر من، و پادشاهی ای را به میراث یابید که از آغاز جهان برای شما آماده شده بود. (متی34:25)
تنها زمانی که مردم در مورد ابدیت فکر می کنند، موقع تشییع جنازه است. همانگونه که آن نُه ماهی که در رحم مادرمان سپری کردیم ، در خود پایانی نداشت بلکه آماده می شدید تا زندگی کنید، این زندگی نیز یک آمادگی برای بعدی است. اگر توسط عیسی مسیح با خدا رابطه دارید، نیازی به ترس از مرگ نیست بلکه مرگ دروازه ای است به سوی ابدیت. کتاب مقدس می فرماید. این دنیا خانه دائمی ما نیست، و ما انتظار می کشیم تا به خانه ابدی خود در آسمان برسیم. (عبرانیان14:13)
منبع: farsi crc
زندگی بر زمین فقط یک امتحان است. قسمت اعظم زندگی ما بیشتر آنطرف مرگ- یعنی در ابدیت- سپری خواهد شد زندگی بر زمین. آزمایشی است برای زندگی در ابدیت. اینجا تمرین آمادگی قبل از بازی اصلی و گرم کردن بدن قبل از مسابقه است. این زندگی آمادگی ای است برای زندگی بعدی ما. اگر صد سال نیز بر زمین زندگی کنیم، بازهم زندگی جاودانی خود را در ابدیت خواهیم گذرانید. کتاب مقدس می فرماید خدا ابدیت را در دل انسانها نهاده . (جامعه 11:3)
چون خدا ما را بصورت خود آفریده تا برای ابدیت زندگی کنیم . اگرچه ما می دانیم که همه بالاخره میمیریم، اما مرگ همیشه غیرطبیعی به نظر می آید. یک روز قلب ما از کار خواهد افتاد و آن زمان لحظه پایان وقت ما بر زمین خواهد بود، اما مسلما پایان واقعی ما نخواهد بود. بدن زمینی ما فقط اقامتگاه موقتی روح ما می باشد.
کتاب مقدس بدن زمینی ما را یک خیمه یا چادر می خواند، اما به بدن آیندهء ما بعنوان یک خانه اشاره می کند. کتاب مقدس می فرماید: زیرا می دانیم وقتی این خیمه که اکنون در آن زندگی می کنیم فرو ریزد، یعنی وقتی بمیریم و این بدنهای خاکی را ترک گوییم، در آسمان خانه ها یعنی بدنهایی جاودانی خواهیم داشت که بدست خدا برای ما ساخته شده است، نه بدست انسان.(دوم قرنتیان1:5)
در زمین امکان انتخابهای گوناگون داریم، اما در ابدیت تنها دو انتخاب به ما عرضه می کند: بهشت یا جهنم رابطه ما با خدا بر زمین تعیین کننده رابطه ما با او در ابدیت خواهد بود. اگر یاد بگیریم که عیسی مسیح، پسر خدا را محبت کنیم و به او اعتماد داشته باشیم، آنگاه دعوت خواهیم شد که ابدیت را با او سپری کنیم. اما اگر محبت، بخشش و نجات او را رد کنیم ، ابدیت را جدا از خدا خواهیم گذرانید . متأسفانه بسیاری از مردم ابدیت را بدون خدا خواهند گذرانید چون آنها زندگی بدون خدا را اینجا بر زمین برگزیدند. اگراین را درک کنیم که زندگی فقط یک آمادگی برای ابدیت است، آنوقت طور دیگری زندگی خواهیم کرد. و زندگی را در روشنایی ابدیت شروع خواهیم کرد .
آنوقت بسیاری از فعالیتها و هدفها و حتی مشکلات، ناچیز، و کم اهمیت و بی ارزش بنظر خواهد آمد. هر چه زندگی ما به خدا نزدیکتر شود، مسائل ما کوچک خواهند بود. وقتی در نور ابدیت زندگی کنیم، ارزشهای ما تغییر خواهند کرد و وقت و پول خود را حکیمانه تر صرف خواهیم کرد.
پولس رسول فرمود: اما اکنون همه این امتیازات را که روزگاری برایم بسیار با ارزش بود، دور ریخته ام، تا بتوانم ایمان و امیدم را به مسیح ببندم. (فیلیپیان7:3)
مرگ پایان زندگی ما نیست! بلکه انتقال ما به ابدیت است. و نتایج آنچه بر زمین انجام می دهیم ، خواهیم دید. ما باید رؤیای ابدیت را در قلبتان نگه داریم . وبا آن زندگی کنیم . چون قسمت دیدنی کوه یخی را می بینم اما در ابدیت بقیه آن را که زیر سطح آن قرار دارد خواهم دید. زندگی در ابدیت با خدا چگونه خواهد بود؟
مغز ما قادر به درک عظمت و بزرگی آسمان نخواهد بود. مثل توضیح دادن اینترنت به یک مورچه. این کار کاملا بی فایده است. هنوز کلماتی یافت نشده که بتواند معنای تجربه ابدیت را بیان کند.
کتاب مقدس می فرماید: آنچه را هیچ چشمی ندیده، هیچ گوشی نشنیده، و به هیچ اندیشه ای نرسیده، خدا برای دوستداران خود مهیا کرده است. (اول قرنتیان9:2)
اما خدا پرتوهایی از ابدیت را در کلامش به ما نشان داده است. ما این را می دانیم که هم اکنون خدا برای ما خانه ای آماده می کند. در آسمان با افرادی که ایماندار و دوستان ما هستند روبرو خواهیم شد و از هر درد و رنج آزاد خواهیم بود و کاری به ما سپرده خواهد شد که ما علاقمند به انجام دادن آن هستیم. ما روی ابرها در گوشه ای دراز نخواهیم کشید تا نوازش چنگ قدیسینی که دور سرشان هاله نور است نظاره گر باشیم! بلکه از رابطه دائمی با خدا لذت خواهیم برد و او نیز از حضور ما برای مدتی ابدی و بی پایان لذت خواهد برد. یک روز عیسی خواهد گفت: بیائید، ای برکت یافتگان از پدر من، و پادشاهی ای را به میراث یابید که از آغاز جهان برای شما آماده شده بود. (متی34:25)
تنها زمانی که مردم در مورد ابدیت فکر می کنند، موقع تشییع جنازه است. همانگونه که آن نُه ماهی که در رحم مادرمان سپری کردیم ، در خود پایانی نداشت بلکه آماده می شدید تا زندگی کنید، این زندگی نیز یک آمادگی برای بعدی است. اگر توسط عیسی مسیح با خدا رابطه دارید، نیازی به ترس از مرگ نیست بلکه مرگ دروازه ای است به سوی ابدیت. کتاب مقدس می فرماید. این دنیا خانه دائمی ما نیست، و ما انتظار می کشیم تا به خانه ابدی خود در آسمان برسیم. (عبرانیان14:13)
منبع: farsi crc
+
نوشته شده در شنبه 18 خرداد1387ساعت توسط پرنسس
|
